Spojrzała na wykres. Potem wskazała na ostrzeżenie o alergii. Potem na opaskę Grace. Potem z powrotem na fiolkę.
Nie. To nieprawda.
Doktor Patel machnął na nią ręką, jakby przeszkadzała.
Hannah stanęła między jego dłonią a wenflonem, unosząc dłonie w błagalnym geście.
Doktor Patel pochylił się i powiedział coś ostrego. Hannah wzdrygnęła się i odsunęła.
Przepisał mu lekarstwo.
Ciało Grace drgnęło. Liczby na monitorze gwałtownie wzrosły, a potem gwałtownie spadły.
Personel wbiegł do pokoju i zasłonił większość widoku, ale ja nadal widziałem rękę Grace z czerwoną opaską zsuwającą się z boku łóżka.
Ktoś spojrzał w górę na kamerę w rogu.
Ktoś wyciągnął do niego rękę.
Ekran zrobił się czarny.
Z mojego gardła wyrwał się dźwięk, którego nie rozpoznałem. Zakryłem usta dłonią.
Ale film nie był ukończony.
Nagranie pokazuje małą salę konferencyjną.
Doktor Patel siedział przy tanim stoliku, zaciskając dłonie.
Naprzeciwko niego siedział mężczyzna w garniturze z identyfikatorem szpitalnym. Na jego plakietce widniał napis „Mark”.
Ta część zawiera dźwięk.
„Błąd w podawaniu leków” – powiedział spokojnie Mark, jakby czytał harmonogram.
Doktor Patel szepnął: „Czy alergia została zasygnalizowana?”
„Oczywiście” – odpowiedział Mark. „Pielęgniarka zgłosiła dwa sprzeciwy. Nie będziemy tego pisać”.
Poczułem ucisk w żołądku.
Mark kontynuował: „Rozmawiamy tylko z ojcem. Matka jest krucha”.
Drzwi się otworzyły.
Daniel wszedł. Czerwone oczy. Sztywna postawa. Kontrolowany oddech.
Mark wstał. „Danielu, bardzo mi przykro z powodu twojej straty”.
Daniel nie usiadł od razu. Wpatrywał się w doktora Patela.
Mark powiedział: „Podczas leczenia wystąpiło powikłanie związane ze znaną alergią. To nie powinno się zdarzyć”.
Głos Daniela zabrzmiał beznamiętnie: „Więc to był błąd”.
Mark skinął głową.
Następnie przesunął teczkę po stole.
Na wierzchu znajdował się czek.
Nawet pomimo ziarnistego nagrania, kwota wydawała się ogromna.
