„Ojciec wydał swoją córkę, niewidomą od urodzenia, za żebraka – a to, co stało się później, zaskoczyło wielu ludzi”. Zainab nigdy nie widziała świata, ale czuła jego okrucieństwo z każdym oddechem. Urodziła się niewidoma w rodzinie, która ceniła piękno ponad wszystko. Jej dwie siostry podziwiano za ich uderzające oczy i wdzięczne figury, podczas gdy Zainab była traktowana jak ciężar – wstydliwy sekret skrywany za zamkniętymi drzwiami. Jej matka zmarła, gdy miała zaledwie pięć lat, i od tego momentu jej ojciec się zmienił. Stał się zgorzkniały, pełen urazy i okrutny, zwłaszcza wobec niej. Nigdy nie nazywał jej po imieniu. Nazywał ją „tą rzeczą”. Nie chciał jej przy stole podczas rodzinnych posiłków ani na zewnątrz, gdy przychodzili goście. Wierzył, że jest przeklęta, a kiedy skończyła dwadzieścia jeden lat, podjął decyzję, która roztrzaskała to, co pozostało z jej złamanego serca. Pewnego ranka wszedł do jej małego pokoju, gdzie siedziała cicho, przesuwając palcami po zniszczonych stronach brajlowskiej książki, i rzucił jej na kolana złożony kawałek materiału. „Jutro wychodzisz za mąż” – powiedział rzeczowo. Zamarła. Słowa były bez znaczenia. Wychodzisz za mąż? Za kogo? „To żebrak z meczetu” – kontynuował ojciec. „Jesteś niewidoma. On jest biedny. Idealna para”. Czuła, jak krew spływa jej z twarzy. Chciała krzyczeć, ale nie wydobył się z niej żaden dźwięk. Nie miała wyboru. Ojciec nigdy jej nie dał wyboru. Następnego dnia wzięła ślub podczas pospiesznej, skromnej ceremonii. Oczywiście nigdy nie zobaczyła jego twarzy – i nikt jej jej nie opisał. Ojciec popchnął ją w stronę mężczyzny i kazał wziąć go za ramię. Posłuchała jak duch we własnym ciele. Ludzie śmiali się zasłaniając dłonie. „Niewidoma dziewczyna i żebrak”. Po ceremonii ojciec podał jej małą torbę z ubraniami i popchnął ją z powrotem w stronę mężczyzny. „Ona jest teraz twoim problemem” – powiedział, odchodząc, nie oglądając się za siebie. Żebrak, imieniem Yusha, w milczeniu poprowadził ją drogą. Przez chwilę się nie odzywał.

Zainab uciekła. Nie używała laski; biegła instynktownie i z bólem, a jej stopy z rozpaczy odnajdywały drogę powrotną do chaty. Siedziała w ciemności godzinami, a zimna ziemia przenikała ją do kości.

Kiedy Jusza wrócił, powietrze było inne. Zapach dymu drzewnego unoszący się od niego teraz pachniał spalaniem oszustwa.

„Zainab?” zapytał, wyczuwając zmianę. Położył na stole małą paczuszkę – może chleb albo ser. „Co się stało?”

„Zawsze byłeś żebrakiem, Yusha?” – zapytała. Jej głos był głuchy, jak trzcina trzeszcząca na wietrze.

Nastąpiła długa i ciężka cisza, pełna niewypowiedzianych słów.

„Mówiłem ci już kiedyś” – powiedział, a jego głos pozbawiony był poetyckiego ciepła. „Nie zawsze”.

„Moja siostra znalazła mnie dzisiaj. Powiedziała mi, że kłamiesz. Powiedziała mi, że się ukrywasz. Że wykorzystujesz mnie – moją ciemność – żeby trzymać się w cieniu. Powiedz mi prawdę. Kim jesteś? I dlaczego jesteś w tej chacie z kobietą, za której przyprowadzenie ci zapłacono?”

Usłyszała, jak się porusza. Niedaleko od niej, ale w jej kierunku. Uklęknął u jej stóp, jego kolana uderzyły o ubitą ziemię z głuchym łoskotem. Ujął jej dłonie w swoje. Drżały.

„Byłem lekarzem” – mruknął.

Zainab się wycofała, ale on pozostał nieugięty.

„Lata temu w mieście wybuchła epidemia. Gorączka. Byłem młody i arogancki. Myślałem, że mogę wyleczyć wszystkich. Pracowałem, aż oszalałem. Popełniłem błąd, Zainab. Pomyliłem się w doborze barwnika. Nie zabiłem obcej osoby. Zabiłem córkę gubernatora prowincji. Dziewczynę nie starszą od ciebie.”

Zainab poczuła, jak powietrze opuszcza pomieszczenie.

„Nie tylko odebrali mi tytuł” ​​– kontynuował Yusha, a jego głos się łamał. „Spalili mi dom. Uznali mnie za martwego dla świata. Zostałem żebrakiem, bo to był jedyny sposób, żeby zniknąć. Poszedłem do meczetu, żeby znaleźć sposób na powolną śmierć. Ale potem przybył twój ojciec. Mówił o dziewczynie, która była „bezużyteczna. Dziewczynie, która była przekleństwem”.

Przycisnął dłonie do jej twarzy. Poczuła wilgoć łez – nie swoich, ale swoich.

„Nie zabrałem cię, bo…